Minella de Vries

Minella de Vries

Mijn naam is Minella de Vries- Nijmeijer, getrouwd met Geert en mama van Julius en Romein.

Julius werd geboren na een prima thuisbevalling op woensdag 8 juli 2009, 13:15 u onder begeleiding van Esther onze verloskundige. Een prachtig rose bolletje met zwarte haartjes en duidelijk papa zijn bruine ogen. Met 3500 gram schoon aan de haak en een uur later al een flesje achter de kiezen leek het een wonderbaby. Familie en vrienden kwamen allemaal in korte tijd langs om hem te bewonderen, het was immers vakantietijd en iedereen stond op het punt af te reizen naar zonnige oorden.

Uiteraard maakten we veel foto’s van Julius als nieuwbakken ouders, het arme kind had geen tijd om te slapen. Maar…wat keek hij soms raar…en waarom had hij zijn tongetje zo vaak naar buiten..? We vonden het een grappig kindje, en gooiden de lelijke foto’s weg. Zondags kwam Esther spontaan langs om 8:00 uur. We vonden het bezoekje merkwaardig maar gezellig want Esther was echt een fijne dame. Toen Geert haar binnenliet en vroeg of ze thee wilde en vast naar boven kon gaan zei ze heel kordaat: nee Geert, loop meteen maar even mee. Deze zin hoorde ik vanuit mijn bed en ik wist instinctief..dit is misse boel. Wat er was wist ik niet, maar de buikpijn nam toe naarmate Esther naar boven liep. Eenmaal binnen liep ze meteen naar Julius, pakte hem uit zijn bedje en zei heel kalm: Geert en Minel..ik denk dat Julius down heeft. Zijn amandeloogjes (heeft papa ook!) en tongetje hadden haar doen twijfelen, erg twijfelen want ze sliep er slecht van en durfde er niet over te beginnen. Wij waren verbijsterd..teleurgesteld..en bang. Wat betekende dit? Hulpbehoevend, ziek, beperkt en moeilijk? Dat was nou niet meteen waar we van droomden. Echter na de grootste schok zei Geert heel terecht: we vonden hem toch al gaaf??! Nu hij down heeft ineens niet meer? We gaan ervoor samen.

De volgende ochtend werd er bloed geprikt in het ziekenhuis in Meppel. Een akelige bedoeling want uit zijn hand en voet lukte het niet, dus het hoofdje moest de benodigde druppels leveren. De kinderartsen twijfelden enorm of hij down zou hebben, hij had niet echt de kenmerken en deed het verder prima. Vrijdag kregen we de uitslag: 100% down, geen twijfel.  En toen? Toen dachten we prima kerel, dan heb jij down. Na vele zoektermen op google en gesnuffel op You Tube vond ik de websites van moeders die een blog bijhielden over hun downkindje. Zo ook die van Linda, Femke en Monique. Het zette ineens een soort lichtje boven ons: kijk, je kan dus ook de positieve kant eens belichten.  Kijken naar mÓgelijkheden, relativerende humor en een eerlijk beeld neerzetten. Nog 4 jaar heb ik alles rondom down rustig gevolgd en op me af laten komen. Maar toen de dames mij vroegen om met hen mee te doen ter ondersteuning van het bestuur, heb ik geen seconde getwijfeld: er is nog genoeg te doen aan beeldvorming!

Met Julius gaat het prima, hij is 4 jaar gezond en levendig. In juli 2011 heeft hij een broertje gekregen: Romein. Waarschijnlijk zijn leermeestertje voor de komende jaren, hij kijkt graag de kunst bij hem af op het gebied van spelen, eten, praten...

Delen op Facebook Delen op Twitter Delen op LinkedIn Delen op Google Plus Pinnen op Pinterest Delen via email Meer via AddThis